თუმანიშვილის კინომსახიობთა თეატრი

„ჩვენ მოვედით, რომ ყველაფერი შეგვეცვალა თეატრში“ /მ. თუმანიშვილი/

კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ ბაზაზე  1975 წელს შეიქმნა და 1978 წელს ოფიციალურად გაიხსნა   თეატრალური სახელოსნო - კინომსახიობთა თეატრი, რომლის სამხატვრო ხელმძღვანელი, უბრწყინვალესი რეფორმატორი, რეჟისორი და უნიკალური პედაგოგი, მიხეილ თუმანიშვილი იყო, ხოლო ძირითადი ბირთვი  კი „თუმანიშვილის სკოლის“  მოწაფეები, ექსპერიმენტული ჯგუფის სტუდენტები, რეჟისორები და მსახიობები.

დაიწერა უმკაცრესი „კანონთა კრებული“, იმპროვიზაცია შემოქმედების ქვაკუთხედად იქცა და ფსიქო-ფიზიკური ვარჯიშებით დახვეწილი სპექტაკლები გაჩნდა აფიშაზე. „ჩვენს სცენას არა აქვს კულისები, არა აქვს ფარდა, როგორც ეს თეატრ „გლობუსში“ იყო. ავდივართ ცარიელ ფიცარნაგზე, როგორც ეშაფოტზე. ვიწვით, ვცდილობთ ვიკაშკაშოთ და ბოლომდე დავიწვათ. ზოგჯერ სინათლის ნაცვლად ჭვარტლი ვართ“ (მიხეილ თუმანიშვილი, 1994 წ. ლონდონი, შექსპირის საერთაშორისო ფესტივალი)

რეპერტუარი მუდამ ივსებოდა არაჩვეულებრივი სპექტაკლებით, იყო ბევრი გასტროლები, საერთაშორისო ფესტივალები და დიდი წარმატება ( ჩამონათვალს იხილავთ ბმულზე) რაც მთავარია,  ეს მცირე ფორმის სტუდიური თეატრი მუდამ უყვარდა, სჭირდებოდა და ეამაყებოდა ქართველ მაყურებელს.

1996 წელს მიხეილ თუმანიშვილი გარდაიცვალა და კინომსახიობთა თეატრს მისი სახელი ეწოდა.

დღეს „თუმანიშვილში“ მისი მოწაფეები მოღვაწეობენ, სამხატვრო ხელმძღვანელია ქეთი დოლიძე , დირექტორი ზურაბ გეწაძე. თეატრში ისევ ის ლიტნაწილია, ვინც თუმანიშვილთან ერთად მუშაობდა და რასაკვირველია, ისევ ის დასი, დიდი პედაგოგის გამოცდილება რომ გაიზიარა.   მათთან ერთად უნიჭიერესი ახალგაზრდა თაობა  დგას სცენაზე. ისინი ადრეც გამუდმებით მოდიოდნენ და კვლავ მოდიან თეატრში. ანსამბლურობის პრინციპით, ყველანი ერთად ცდილობენ  „ასახონ თანამედროვეობა“, გულწრფელად, საინტერესოდ ისუბრონ მაყურებელთან და არასოდეს არ დაივიწყონ, რომ „სცენის ფიცარნაგი თუმცა ოდნავ, მაგრამ მაინც, უფრო ამაღლებული ადგილია, ვიდრე სხვა ყველაფერი“.  რომ ეს თეატრი სხვა თეატრებისაგან განსხვავებულია და ეს განსხვავება არ უნდა დაიკარგოს.

სეზონი ტრადიციულად თუმანიშვილის მიერ 1978 წელს დადგმული სპექტაკლით "ბაკულას ღორები" იხსნება.თეატრის რეპერტუარში ასევე შენარჩუნებულია მისი ერთ-ერთი საუკეთესო სპექტაკლი "ჩვენი პატარა ქალაქი" , რომეიც თორთონ უაილდერის ამავე სახელობის პიესის მიხედვით, გამოაქართულა რეზო გაბრიაძემ. სპექტაკლის პრემიერა შედგა 1983 წელს.   თეატრის აფიშა მრავალფეროვანია და საინტერესო. სიამოვნებით მოდიან უცხოელი რეჟისორები, მუშაობენ განსხვავებული მეთოდიკით და ქმნიან ახალ სპექტაკლებს: მიხეილ მარმარინოსის „მედეა-მასალა“, „ეროვნული ჰიმნი“ , „რომეო და ჯულიეტა“ , ჰილარი ვუდის „კაბა“, „კამინო რეალი“, „ჭირვეულის მორჯულება“,  ნინო ხარატიშვილის „მრისხანება“, მიკელე პანელას „არ გვიხდიან, არ გადავიხდით“, გაი მასტერსონის „ცხოველების ფერმა“რომელმაც,  ნამდვილი ფურორი მოახდინა ედინბურგის ფესტივალზე:

”ძლიერი მუსიკა და შესრულება კულმინაციას მოქმედების  თეატრის მშვენიერებაში აღწევს”. ★★★★★ Three Weeks
“მოქმედების თეატრის  ეფექტური  ნაწილი”  ★★★★★ Counter Culture
“ორუელის შედევრის ჯადოსნური სატირული შესრულება”★★★★ Broadway Baby
“ფანტასტიკური ნამუშევარი” ★★★★ The Stage
“ორუელის კლასიკური დისტოპიური ამბის, სენსაციური ადაპტირება თეატრალურ სცენაზე”. ★★★★ The List“რამოდენიმე ძალიან შთამბეჭდავი შესრულებაა აღსანიშნავი, მაგალითად, გიორგი ყიფშიძის ძალიან საშიში ნაპოლეონი, ვანო თარხნიშვილის ბრწყინვალედ შესრულებული მორჩილი პროპაგანდისტი ოფიცერი სქველერი  და ზურაბ გეწაძის ძლიერი ლოიალური მოკრივე ცხენი. "ეს ძალიან განსაკუთრებული დადგმა უდავოდ ედინბურგის გამორჩეული მომენტი იყო, დიდი მადლობა ამ ძლიერ, რისკიანად და ნიჭიერად ადაპტირებულ ვერსიას. ძალიან კარგი იქნება ვიხილოთ იგივე ლონდონში, შემოდგომაზე”.  ★★★★★ ფილიპ ფიშერი.

ცალკე აღნიშვნის ღირსია ქეთი დოლიძის მიერ 2015 წელს დადგმული ტენესი უილიამსის „ტრამვაი-სურვილი“,  (ნინელი ჭანკვეტაძე ბლანშის როლში,  ახალგაზრდების ფეიერვერკული ანტურაჟით) რომელმაც 2016 წლის ედინბურგის ფესტივალზე ხუთი ვარსკვლავის გარდა, ფესტივალის ორგანიზატორებისა და კრიტიკოსების დიდი მოწონება დაიმსახურა. 2016 წელს ზურაბ გეწაძისეული შექსპირის „მეფე ლირი“ . (ზურაბ ყიფშიძე ლირის როლში  ახალგახრდა მსახიობებთან ერთად) მაყურებლის უსაყვარლეს და ყველაზე პოპულარულ სპექტაკლად იქცა.